Шуғалыр ҙа үҙе лә ҡояш кеүек, бар булмышынан нур бөркөлә уның. Эшкә уңған, хәстәрлекле һәм иғтибарлы, кешелексле, кеселекле беҙҙең һөйөклөбөҙ – яратҡан тормош юлдашы, инәй, әсәй, өләсәйебеҙ! Уны ошо матур ғүмер байрамы айҡанлы ихлас ҡотлап, оло йөрәкле, изге күңелле яҡын кешебеҙгә артабанғы тормошонда ла тик шатлыҡ-ҡыуаныстарға ғына төрөнөп йәшәүен теләйбеҙ. Ҡояштай балҡып торған йөҙөң һис ҡасан болоҡһоу белмәһен, изге күңелең һәр саҡ тыныс булһын. Беҙ, балаларың, яҡындарың, атайыбыҙ менән тигеҙ ғүмер итеп, иҫәнлектә-һаулыҡта оҙон-оҙаҡ йәшәүегеҙҙе теләйбеҙ.
Иң изге теләктәр менән: тормош юлдашың Әҡсән, балаларың Винера, Марс, Гүзәл, Рима, кейәүҙәрең Рәмил, Флорид; ейән-ейәнсәрҙәрең; бүлә-бүләсәрҙәрең Ҡотлауға туғандарың, дуҫтарың, ҡоҙа-ҡоҙағыйҙарың, күршеләрең дә ҡушыла.