Миҙгелдәрҙе һис тә һайлап булмай –
Үҙ йыры бар һәр бер осорҙоң.
Ҡыйылып осто, ана, аҡ шоңҡар!
Ҡалды тағы һандуғаслы яҙҙар,
Тымыҡ күлдә йөҙгән аҡҡоштар...
Күңелемдә, тик хәтерҙә генә –
Үҙем генә белгән миҙгел бар.
Һоро турғай кеүек бөгөнгөм дә –
Ләкин миңә ул да ҡәҙерле.
Күңел ҡошҡайҙары һайрағанын
Ишеткәндәр генә бәхетле...
Яҙҙар килә – нурҙар уйнай ҡарҙа –
Күҙ ҡамаша – яҡты иркенлек!
Зәһәр һыуыҡ бер аҙ сигенә лә,
Сағыу ҡояш еңә бара һаман –
Саф моңдарға түҙә алмайынса
Туң йылғалар шаулап асыла.
Эй, ҡояшы бигерәк сағыу ҙа һуң!
Яҡтылыҡтан күҙҙәр ҡамаша.
Һәр бер бөрө, япраҡ ярам хәҙер,
Шунан – сәскә, тиеп һаташа.
Беҙ килтерҙек яҙҙы, тиҙәр ҡоштар –
Зәңгәр күктең төпһөҙ зәңгәрлеге
Тоташҡандай алтын офоҡҡа!
Гөрләүектәр шаулап ҡына уҙҙы...
Яҙ эҙләйем бына яҙҙарҙан да...
Саф ысыҡтан алып яҡтылыҡты,
Күңелемдә тыуҙы аҡ моңдар.
Алһыу таңда яҙған йырҙарымда
Һинең йөҙөң, һинең һының бар.
Уңда-һулда – донъя тәгәрмәсе,
Өлгөрөргә кәрәк – ваҡыт тар.
Көн ҡыҙғанда яҙған йырҙарымда
Һинең йөҙөң, һинең һының бар.
Һис һиҙелмәй кис тә яҡынлаша,
Һарғылт төҫтә, ана, офоҡтар.
Һағыш тулы киске шәфәғемдә
Һинең йөҙөң, һинең һының бар.
Беләһеңме, һинең һының бар...