Күршемә, тим, ҡайғы килгән:
– Мин бит әптимис, туған.
– Әптимис бул, ҡайғырма, – тип,
Мәйтәм, ерҙе һаталар, тим,
– Ҡайғырма, – ти, – сөнки мин, – ти,
– Мин – әптимис, был эште, – ти, –
– Мин – әптимис, ни ҡылаһың,
– Был – енәйәт! – тиеп Хаммат
Сәйнәй, ғәйбәт һата ғына,
Шул һағыҙын көйшәй-көйшәй
Һөйләй торғас, ти, ялған,
Ваҡыт етеп, көндәр тартҡас йылы яҙға
Сусҡа кейәүгә сыҡты бит Ата ҡаҙға.
Шунан Сусҡа талап итте Ата ҡаҙҙан:
– Минең йырҙы йырла, – тине, –
Минең кеүек һөрөп йөрө батҡаҡтарҙы,
Тамам үҙгәртәйек, тине, был яҡтарҙы.
Ләкин ҡаҙ үҙ эшен генә ныҡлап белде,
Сусҡа һүҙҙәренән ул ыҫлап-ыҫлап
Бер мәлде Ата ҡаҙ бер аҙ ятҡас боҫоп,
Ҡаҡай йөрөй бүтән ҡаҙҙар араһында.
Ҡайтманы Ҡаҙ Сусҡа уны саҡырһа ла,
«Ҡурҡ-ҡурҡ» тиеп, уға ҡарап аҡырһа ла.
Оҙаҡ ҡына Сусҡа шулай түҙеп йөрөй,
Теге иһә йылғаларҙа йөҙөп йөрөй.
Сусҡа килеп хорхолдай бит бер Үгеҙгә:
– Бәхетһеҙмен, күрмәйһегеҙ
Бүтән һөмһөҙ ҡаҙҙар ғына уға кәрәк,
Бындай йүнһеҙ ата ҡаҙҙар була һирәк!
Үгеҙ иһә бик ашыҡты һөҙөшөнә,
Ҡойроҡ һелтәп, сығып китте үҙ эшенә.
Унан Тайға килеп һөйләй Ата ҡаҙҙы:
– Ҡайта белмәй, – ти ул, – мәлғүн,
Кешнәп сығып сапты йәш Тай, тыңламаны,
Ә һарыҡтар Сусҡа зарын аңламаны.
Күп йөрөнө Сусҡа төрлө ғәйбәт һатып,
Илап алды батҡаҡтарға сумып ятып:
– Бейеп китә кәнтәй ҡаҙҙар күреү менән,
Файҙаһы юҡ арттарынан йөрөү менән!
Һәм, ниһайәт, яланда ул Атты күрҙе,
Юртаҡ уға бик аҡыллы кәңәш бирҙе:
– Юҡты юллап йөрөмә һин, мине тыңла:
Сусҡа Ҡаҙға тиң түгел бит, шуны аңла...
Ҡайһы саҡта иҫеп ҡуя шундай елдәр,
Булып ала тормошта ла шундай